Legolas
GotLink.pl konferencje myszkówera bramka
darmowa bramka sms
Ksiądz Dobro-Dobro seriale
fotografia ślubna Warszawa
tego, co masz do powiedzenia? - spytał Aragorn. - ranek mija, a my mamy przed sobą zadanie, które nie może czekać. - To, co mam do powiedzenia, jużem powiedział - rzekł starzec. - Spytałem, co tutaj robicie i jak jest wasza historia. Jeśli zaś chodzi o moje imię... - urwał i
na kolana i zasłonił dłonią oczy. - Gandalf! - powtórzył starzec, jakby wywołując z pamięci dawno nie słyszane słowo. - Tak, tak brzmiało moje imię. Nazywałem się Gandalf. Zszedł ze skały i podniósłszy szary płaszcz okrył się nim znowu. Patrzącym wydało się, że słońce nagle zaszło za chmury. - Tak, możecie mnie znowu
ocalał. Musimy go odnaleźć i dopomóc mu, zanim wrócimy do Rohanu. Nie wolno nam cofnąć się przed grozą Fangornu, skoro zły los zapędził hobbita w ciemną głąb tej puszczy. - Wcale nie jestem pewny, czego się bardziej boję: Fangornu czy też drałowania piechotą przez wiele mil stepami Rohanu - rzekł Gimli. -
pocieszający jest dowód, że zachował trochę lembasów w kieszeni, chociaż uciekł bez sprzętu i bagażów. To także charakterystyczne dla hobbita. Mówię: hobbit, ale mam nadzieję, że byli to dwaj hobbici, Pippin i Merry. Brak wszakże dowodów na potwierdzenie tej mojej nadziei. - A jakim sposobem jeden z naszych przyjaciół zdołał uwolnić
świat, i podnosząc głowy zauważyli w skalnej ścianie wyciosane stopnie prowadzące na półkę. Słońce przeświecało spoza wystrzępionych chmur i las zdawał się teraz mniej szary i jakby weselszy. - Wejdźmy na górę i rozejrzyjmy się stamtąd! - rzekł Legolas. - Wciąż jeszcze trudno mi tu oddychać. Chciałbym chociaż przez chwilę posmakować
zerkając na drzewo, pod którym stali. - Po prostu na wypadek niespodzianego spotkania z tamtym staruchem wolę mieć pod ręką odpowiedź dla niego. No, chodźmy! I na tym kończąc rozmowę trzech wędrowców zapuściło się w las Fangornu. Legolas i Gimli zdali szukanie tropów na Aragorna. Strażnik jednak także niewiele mógł tutaj
rąk Legolasa, ramiona zwisły mu bezwładnie. - A ty, mości krasnoludzie, bądź łaskaw zdjąć rękę z trzonka topora, póki nie przyjdę do was. Obejdziemy się bez tak mocnych argumentów. Gimli wzdrygnął się i niemal skamieniał, wpatrzony w starca, który sadził po wielkich kamiennych stopniach ze zwinnością kozicy. Poprzednia ociężałość jakby z niego
widujemy tutaj takich gości. - Mówisz, jakbyś dobrze znał Fangorn - rzekł Aragorn. - Czy tak? - Dobrze go nie znam - odparł starzec - bo trzeba by życia kilku pokoleń, żeby zgłębić wszystkie jego tajemnice. Ale bywałem tu od czasu do czasu. - Czy zechcesz powiedzieć nam swoje imię, a potem resztę