Legolas

GotLink.pl sala na wesele dąbrowa górnicza
Życzenia
Sennik OnLine
plus bramka
Kolędy

mógłby¶ być szczę¶liwy - mrukn±ł Gimli. - Jeste¶ b±dĽ co b±dĽ le¶nym elfem, a zreszt± wszystkie elfy s± dziwakami. Dodałe¶ mi jednak ducha. Gdzie ty idziesz, tam i ja pójdę. Ale trzymaj łuk w pogotowiu, a ja też wysunę nieco toporek zza pasa. Nie przeciw drzewom, nie! - dodał pospiesznie,

i rozejrzał uważnie, lecz nie dostrzegł żadnych znaków. Półka zwrócona była na południe i na wschód, lecz jedynie od wschodu otwierał się szerszy widok. Patrz±c w tę stronę zobaczyli morze drzew zstępuj±cych zwartymi szeregami ku równinie, z której tu przyszli. - Nadłożyli¶my sporo drogi - rzekł Legolas - a mogli¶my znaleĽć

cieszy was? Chcieliby¶cie pewnie dowiedzieć się, dok±d ich zabrano. Możliwe, że na ten temat miałbym co¶ do powiedzenia. Ale czemu stoimy wszyscy? Wasze zadanie wcale nie jest już takie pilne, jak wam się zdawało. Usi±dĽmy i pogawędĽmy spokojnie. Odwrócił się i odszedł parę kroków, gdzie pod ¶cian± stercz±c± nad półk± leżało

z pęt ręce? - spytał Gimli. - Nie wiem, jak się to stało - odparł Aragorn. - Nie wiem też, dlaczego który¶ z orków wyniósł hobbitów poza obozowisko. Bo na pewno nie zamierzał dopomóc im w ucieczce. Ale zaczynam teraz rozumieć pewn± zagadkę, nad któr± od pocz±tku łamałem sobie głowę: dlaczego

Gdyby nie był spętany, po cóż by przecinał powrozy? Zadowolony ze swej sztuczki usiadł i z całym spokojem pożywiał się sucharami! Gdyby¶my nie mieli innego dowodu, a mianowicie li¶cia mallornu, ten jeden wystarczyłby, żeby nie w±tpić, że to był hobbit. Potem chyba przemienił swoje ramiona w skrzydła i ¶piewaj±c pofrun±ł

zerkaj±c na drzewo, pod którym stali. - Po prostu na wypadek niespodzianego spotkania z tamtym staruchem wolę mieć pod ręk± odpowiedĽ dla niego. No, chodĽmy! I na tym kończ±c rozmowę trzech wędrowców zapu¶ciło się w las Fangornu. Legolas i Gimli zdali szukanie tropów na Aragorna. Strażnik jednak także niewiele mógł tutaj

r±k Legolasa, ramiona zwisły mu bezwładnie. - A ty, mo¶ci krasnoludzie, b±dĽ łaskaw zdj±ć rękę z trzonka topora, póki nie przyjdę do was. Obejdziemy się bez tak mocnych argumentów. Gimli wzdrygn±ł się i niemal skamieniał, wpatrzony w starca, który sadził po wielkich kamiennych stopniach ze zwinno¶ci± kozicy. Poprzednia ociężało¶ć jakby z niego

widujemy tutaj takich go¶ci. - Mówisz, jakby¶ dobrze znał Fangorn - rzekł Aragorn. - Czy tak? - Dobrze go nie znam - odparł starzec - bo trzeba by życia kilku pokoleń, żeby zgłębić wszystkie jego tajemnice. Ale bywałem tu od czasu do czasu. - Czy zechcesz powiedzieć nam swoje imię, a potem resztę